Voeden; dat kunnen we dus eigenlijk op heel verschillende manieren doen. Van dit inzicht werd ik me weer eens bewust door een kleine chat via het medium Instagram. Een dame met een godinnenlijf, werkzaam als model en moeder van twee kinderen, uitte haar onzekerheid over striae op haar buik. Ik verzeker je: het is op geen enkele foto zichtbaar! Het enige wat ik zie, is een bijzondere, mooie vrouw.

Vraag

Voor mij dus de aanleiding om de vraag te stellen of die striae nou wel zo belangrijk is in het leven. Dat was het niet, even afgezien dat het in het modellenvak een issue schijnt te zijn. Het delen van onzekerheid is een manier van communicatie met de followers. Kennelijk is het melden van onzekerheid een bindmiddel. Met elkaar delen en voeden we dat we onzeker zijn over bepaalde zaken. Zo voeden we en moedigen we onbewust elkaars onzekerheid aan. Dat is toch eigenlijk heel erg raar?!

Ooit een 100% zeker mens ontmoet?

Voor zover ik me herinner één keer in mijn leven en dat was een minder aangename ervaring. Op de een of andere manier komt iemand zonder twijfel onsympathiek over. Bij mij creëerde het afstand en ik heb dit als onnatuurlijk gedrag ervaren.

Onzekerheid zet mij er vaak toe aan om iets te gaan doen; het is een drijfveer om iets te gaan overwinnen. Helaas kan onzekerheid ook verlammend werken en gedrag oproepen – troosteten – dat de onzekerheid groter maakt.

Zijn we realistisch?

Onzekerheid is meestal een angstgevoel wat we onszelf aanpraten. Ben ik wel goed genoeg, wat vinden ze van mijn werk, mijn lijf of mijn gedrag? Word ik wel geaccepteerd?

Echter, bestaan de ideeën die je in je gedachten hebt ook daadwerkelijk? Zijn de gevolgen waarvoor je vreest wel realistisch? In hoeverre kloppen de redeneringen die je in je hoofd hebt eigenlijk wel? (Lees ook nog eens even deze blog).

Sta echte eens even bij stil bij deze vragen. Het antwoord zal in vrijwel alle gevallen ‘nee’ zijn. Vaak zit er een collectieve vorm van onzekerheid onder, die gevoed wordt door de maatschappij en de media als Instagram. Zie hierboven het verhaal over de striae.

Neutraliseren van onzekerheid

Wat je aandacht geeft, groeit. Door boodschappen over onzekerheid te delen, prikkel je de onzekerheid van de ander. Dit heeft te maken met spiegelneuronen in ons brein.

Als het dus over ons lijf gaat, dan voeden we elkaar met de gedachte dat daar ‘iets’ niet aan deugd. Het is bekend dat je tegenover een negatieve gedachte een stuk of vijf positieve gedachten moet zetten, om het negatieve te neutraliseren. Vandaar dat ik er een fan en voorstander van ben om onze overwinningen te delen. Dat prikkelt de gedachte aan overwinningen bij degene die het leest. Voed elkaar alsjeblieft met de wijze waarop je zelfvertrouwen groeit.

Shirley Valentine en striae

Met veel plezier denk ik aan de film Shirley Valentine waarin een getrouwde huisvrouw in haar uppie op vakantie gaat naar Griekenland. Daar krijgt ze een affaire met een Griekse player op leeftijd. Eén van de meest intieme momenten in de film is de scene waarin Shirley uitroept: ‘he kissed my stretch marks’. Hij kuste haar striae op haar buik en als ze laat merken dat dit iets met haar doet, laat haar minnaar haar weten dat het prachtig is. Dat ze deze niet zou hebben als er geen kinderen in haar buik hadden gezeten. Hij ervaart het als volkomen natuurlijk.

Voeden van elkaars zelfvertrouwen

Vandaar dus deze oproep om elkaar te steunen bij het opbouwen van zelfvertrouwen. Deel welke stappen je neemt, wat je bereikt met vallen en opstaan en vooral ook wat je prachtig vindt bij jezelf en bij elkaar. Accepteer wat er is en wat er ook blijft, zoals striae. Doe iets aan waar je wel wat aan kunt doen en werk aan je groei. Wees trots op elke kleine stap die je zet.

Het voeden van onzekerheid daar wordt geen mens gelukkiger van!

Merk je aan jezelf dat het lastig is om je gedachten om te buigen naar positieve. Wil je daar iets aan doen? Sinds 1998 ben ik al werkzaam als coach/counselor. Stuur me een bericht als je graag aan jezelf wilt werken en/of aan je zelfvertrouwen.