Plannen van herstel in de sportwereld is redelijk normaal – geloof ik – zeker voor professionele sporters. Herstellen van werk; dat hoor ik nog niet zo vaak; werk is toch ook vaak een soort van topsport bedrijven. Je speelt elke dag weer een wedstrijd.

‘Knallen’ op je werk of in de sportschool lijkt de norm en eerlijk gezegd vraag ik me af of we inmiddels flink aan het doordraven zijn. ‘Knallen’ is behoorlijk ‘hot’. Tanken we nog bij in onze weekenden?

Blue zone

Als dochter van een Sardijnse vader die als jong meisje diverse keren ‘la famiglia’ bezocht, zit er toch iets van de ‘Blue Zone’ in mijn genen. Er zijn vijf van deze blauwe zones op onze aardbol. Plekken waar mensen gezond oud worden. Bovendien bereiken ze een hoge leeftijd. Er zitten wel een paar krachtige herstellessen in hun levenswijze. Als je even zoekt, vind je daarover aardige content.

Nooit rennen voor een trein

Dat doet me er meteen aan denken dat een Italiaan nooit zal rennen om de trein te halen. Rennen op een perron dat is niet sjiek en stijlvol; dat gaat in tegen ‘ fare la bella figura’. Dit betekent net iets meer dan: ‘een goed figuur slaan’. Weet je, dan neem je maar een trein later. Het idee dat je ergens te laat komt, is ook maar een bedacht concept. Als je maar aan komt – stress- en kreukvrij.

Stress is onderdeel van het leven

Daarbij komt nog dat je zowel positieve als negatieve stress kunt ervaren. Een krachtsporter doet zijn of haar spieren met opzet stress aan, zodat de spiermassa toeneemt. Echter, een krachtsporter zal ook lean eten, voldoende slapen en andere vormen van bewegen inbouwen om balans te genereren tussen groei en herstel.

Pauzeknop

In de werkzame wereld is deze pauzeknop lastiger te vinden. We doen meer met minder mensen, durven nauwelijks ziek te zijn, omdat we bang zijn voor onze baan. Leidinggevenden zeggen letterlijk zaken als: ‘Op deze positie wordt er van je verwacht dat je er een tandje bijzet!’ In de praktijk betekent dit, dat het ‘not done’ is te ageren tegen wekelijks een structureel aantal overuren. Tegelijkertijd wordt er vernieuwing en innovatie verwacht.

Breinherstel

Een brein dat te weinig rust krijgt na een periode van stress, raakt overprikkelt en is niet in staat om te vernieuwen. Zo’n brein gaat in de overlevingsmodus opereren. Het doet wat het moet doen om op het werk en thuis te functioneren. Het verlangen om thuis met familie en vrienden tot rust te komen, wordt groter.

Sabbatical minutes

Vandaar dat ik pleit voor sabbatical minutes op het werk; het liefst een paar keer per dag. Samen met je collega’s gezond te lunchen waarbij gesproken wordt over de geneugtes van het leven. Praten over successen en plezier op het werk is prima. Elkaar opfokken over prestaties en resultaten halen, is ….. ‘non fare la bella figura’! Kwestie van etiquette en snappen hoe het hoort.

Plannen van herstel door ontstressen

Of je nu zes dagen fanatiek sport of als een dolle werkt; overmatige stress leidt tot ziektebeelden. Denk aan chronische ontstekingen, hoge bloeddruk en andere leeftijdsgebonden ziektes. De kiem hiervoor leg je trouwens meestal al op jongere leeftijd.

Je kunt gezond eten, totdat je een ons weegt. Als je geen plan maakt en uitvoert om wekelijks te ontstressen, schiet jij jezelf alsnog in de poot.

Dolce far niente

Het leren van het ‘dolce far niente’ oftewel ‘het zoete niets doen’; daar mogen we in Nederland wel wat beter in worden. En daarbij beseffen dat we ‘het niks doen’ niet afkeuren. Met dit soort negatieve gedachten zitten we ons herstel letterlijk in de weg. In welk boek staat trouwens dat elke seconde nuttig en efficiënt benut moet zijn? Wat is toch de reden dat ons (arbeids)ethos in onze oren loeit dat we lui zijn als we niks doen?

Want we doen wel degelijk wat als we niets doen. We herstellen …….